Un artículo para leer

[Carlos Cabanillas]

Hoy os propongo la lectura de un artículo publicado en El Periódico de Catalunya por Ian Gibson: "Reivindicación del latín".

En él se reivindica la enseñanza del latín con frases como esta: "Nadie nos decía que el latín, así entendido, era una lengua viva, vivísima, y que cierta familiaridad con ella, aunque solo fuesen sus rudimentos, podría facilitar nuestro acceso a otros idiomas."

También se propone la enseñanza del latín empezando no por el clásico, sino por otras fuentes más accesibles y cercanas al interesado: latín vulgar, medieval..., algo muy parecido a lo que muchas veces he oído de labios de Fernando Lillo.

En fin, leedlo y ya diréis qué os parece.

[Jose Rojas]

iterum salve!

nescio qua de causa non apparuit inscriptio loci ubi legi possunt illi Annales Academiae Gandevensis. eccam igitur: http://books.google.com/books?id=ulQFAAAAQAAJ&pg=RA2-PA4&dq=annales+academiae+gandavensis#v=onepage&q=&f=false
vale

[Jose Rojas]

Salve, Carole optime, et salvete amici:

Lecta illius Ian Gibson symbola, dicere possum mihi displicuisse eandem cantilenam ab eisdem semper decantatam audire, scilicet linguam Latinam esse linguam Ecclesiae Romanae. Est, certe. Sed non solum, est –aut fuit- unius Ecclesiae Romanae lingua. Etiam fuit per multa saecula sermo communis hominum eruditorum qui Europaeum cultum humanum participabant. Etiam, Lutherus, Calvinus, inter tot alios qui Ecclesiae Romanae diutius obtemperare noluerunt, Latine scripserunt. Etiam multarum scientiarum periti, Latine scripserunt. Nonne satis noti sunt, inter alios, Johannes Kepler, qui de astronomia maximi momenti opera scripsit; Linneus, qui de animantibus scripsit; Eulerus et Gauss qui matheseos peritissimi fuerunt? Cur semper de lingua Latina Ecclesiae sermone scribitur et nuntiatur, nulla tamen mentione facta de usu ejus linguae inter eruditos, inter scientiarum peritos, in ipsis Academiis seu studiorum Universitatibus usque ad tempus haud ita pridem exactum? En vobis, ut exemplum afferam, Annales Academiae Gandavensis, in Belgio, anno 1831º editi: Legatis, quaeso, programma certaminis litterarii…quo quidem lecto certiores fieri possumus in certamine illo etiam participasse professores Philosophiae Naturalis, hoc est, Physicae Chemicae, Astronomiae peritos, et Matheseos sive Mathematicarum, qui Latine de sua quisque disciplina scriberet, et inter collegas, alios aliis e gentibus oriundos, verisimiliter loquerentur.
Cives enim, in diariis sive actis diurnis sive ephemeridibus istis, certiores fiunt iterum ac saepius de lingua Latina lingua Ecclesiae, de ‘miserrima condicione missae non jam Latine celebratae’…sed sciunt cives nostri homines eruditos communi sermone Latino usos esse usque ad tempus satis recens?

Ceterum, optandum est enim ut textus a tironibus legendi vel audiendi, inde a primis scholis, quam simplicissimi sint. Neque ego abhorreo a textibus sermone etiam vulgari, vel mediaevali scriptis, quos in initio institutionis discipulis proponamus, dummodo ne nimium a Latinitatis classicae praeceptis distent. haec dico quia, ut Aloisius Miraglia1 scripsit, “Nam iam Caroli illius Magni temporibus, et postea inde a Francisco Petrarca, probatissimi scriptores exemplar sibi proposuerunt perfecta quadam et undique absoluta specie, a quo discedere nemo voluit ultro: Latinitatem scilicet optimorum auctorum a Caesare ad argenteam, quae dicitur, aetatem”. Ceterum, professor Americanus, Terentius Tunberg2, ad me quondam haec scripsit “saeculo circiter septimo lingua illa, quam Latinam nominamus, nullius jam gentis fuit vernacula. Servabatur tamen ab hominibus (…) doctis (…) ut sermo communis, stabilis, hominibus eruditis notus. Attamen, usus linguae Latinae multis in regionibus erat varius, inconstans, instabilis. Considera, exempli gratia, quantopere Latinitas, quam in documentis Merovingicis videmus, a Latinitate integra discrepaverit. Regnante autem Carolo Magno, adjuvantibus ejus ministris doctis, usus linguae Latinae est aliquatenus emendatus et, secundum normas, quas observaverant patres ecclesiae, stabilitus. Hoc est factum ob utilitatem, nempe ut esset sermo communis quem omnes (docti saltem) intellegere possent. Exeunte medio aevo res similis ab humanistis est facta.” Quibus quidem e verbis colligere possumus, in scholis Latinis, saeculorum decursu, exemplar discipulis propositum semper, aut fere semper, fuisse Latinitatem antiquam, sive Ecclesiae Patrum, sive optimorum, qui traduntur, auctorum qui Aurea Argenteave, quae dicuntur, Litterarum aetatibus floruerunt. Licet igitur, nisi animus me fallit, simplicissimis textibus Latinitatis vulgaris vel mediaevalis uti, sed iis certe qui haud longe distent a Latinitate exemplari.

1. cf. http://www.culturaclasica.com/lingualatina/de_optima_latine_docendi_ratione.pdf
2. Terentii Tunberg opuscula duo lectu dignissima, mea quidem sententia, paucis ante mensibus in Rete legi poterant, sed nunc, proh dolor, non jam exstant, quod sciam, in locis retialibus Universitatis Kentukiensis: 1um Quae Latinitas sit moderna ; 2um Cur opera Latina non solum antiqua, sed recentiora etiam omnibus litterarum Latinarum studiosis tam in ludis quam in studiorum universitatibus proponi praelegique debeant.
utut res se habet, primum Terentii Tunberg opusculum aliquis nomine Marcus, addita Ciceronis sententia “fremant omnes licet, dicam quod sentio”, in situ wikipaedia (vid. http://la.wikipedia.org/wiki/Pagina_prima) descripsit: http://la.wikipedia.org/wiki/Usor:MARCVS

vale!